Het pad dat terug voert

Lao Tzu zei iets wat heel onverwacht is: terugkeren naar de bron is rust. Dit is een vreemde boodschap in een wereld die voortdurend voortdrijft. Meer, beter, steeds nieuwer. We hebben geen tijd om terug te gaan. We hebben een deadline morgen. We hebben ambities voor volgende jaar, volgende maand.

Maar wat is de bron eigenlijk? Het is niet het verleden letterlijk. Het is eenvoud. Het is onschuld. Het is wie je was voordat je al die identiteiten aannam, voordat je jezelf moest bewijzen, voordat je leerde bang te zijn. Dit is de bron.

Het pad terug voert niet weg uit je leven. Het voert door je leven, door alle lagen ervan. Door alle rollen die je speelt. Terug naar je hart. Naar waar je nog steeds kind bent. Waar je nog steeds vol wonder bent om kleine dingen. Waar je nog steeds begrijpt dat je genoeg bent, zonder meer te hoeven doen.

Dit is moeilijk omdat het tegen alles ingaat wat je is onderwezen. Dat groei betekent steeds verder gaan. Dat volwassen zijn betekent harder, sterker, meer. Maar Lao Tzu weet beter. Hij weet dat waar je naar zoekt al hier is. Het is achter je, niet voor je. Het is omlaag in jezelf, niet omhoog. Het is stil, niet druk en voortdurend.

Vandaag hoef je nergens heen. Hoef je niks te bereiken of bewijzen. Je hoeft alleen thuis te gaan in jezelf. Dit is alles wat je echt wilt.