De telefoon en de stilte

Zet je telefoon vandaag eens helemaal uit. Niet op stil, niet op vliegtuigmodus. Gewoon uit, en leg hem in een lade waar je hem niet ziet of voelt. Dit voelt misschien als straf, niet waar? Maar het is eigenlijk een geschenk dat je jezelf geeft.

De eerste uren gaat je hand herhaaldelijk naar je zak. Je voelt het gewicht van iets dat er niet is. Dit is verslaving, heel duidelijk. Dit is het bewijs dat je lichaam getraind is. Maar geleidelijk, misschien na twee uur, verandert iets. Je begint te horen. De vogels. De wind. Iemand lacht ergens in de buurt. Je eigen adem. Dit alles was altijd al daar, maar je hoorde het niet.

Je brein, dat normaal tien verschillende richtingen tegelijk uit trekt, begint zich te concentreren. Je bent volledige hier. Je merkt kleuren op die je normaal niet ziet. Gesprekken voelen dieper, betekenisvoller. Eten smaakt intenser. Dit is wat stilte doet. Dit is wat al die ruis verborgen had.

Tegen het einde van de dag zul je niet teruggrijpen naar je telefoon met dezelfde honger waarmee je begon. Je zult merken dat de wereld prima functioneert zonder jouw voortdurende input. Dat jij jezelf ook prima functioneert. Dit is de les die stilte je geeft: je bent genoeg, precies zo.