Loslaten

Je vuist is stijf dicht. Je houdt iets vast wat je niet kunt zien. Een zorg, misschien. Een angst. Een droom. Een mens. Je vingers zijn wit van spanning. Dit doen is pijn. Maar je laat niet los.

Dit is wat we allemaal doen. We houden vast. Aan verlies, aan wat voorbij is, aan wat nooit zal zijn. We denken dat als we maar hard genoeg vasthouden, we het kunnen behouden. We kunnen voorkomen dat het verandert. Maar dit is niet hoe het werkt.

Loslaten is niet opgeven. Het is niet gemak. Loslaten is erkennen dat je hand niet het probleem is. Je hand is een geschenk. De reden dat je vasthield was liefde, voorzorg, hoop. Dat was mooi. Maar nu is het moment gekomen om open te gaan.

Stel je voor dat je je hand langzaam open doet. Eerst een vinger. Dan de volgende. De spanning gaat weg. Je voelt iets val, en dat doet pijn, maar je hand is vrij. Je adem komt terug. Je voelt jezelf weer.

Dit is het geheim van het Tao: loslaten is niet verlies. Het is vrijheid. Het is het moment waarin je jezelf terugvindt.