Tijd is geen vijand

We spreken over tijd als iets wat ons voortdurend ontsnapt. "Waar is mijn tijd gebleven?" "Ik heb geen tijd!" "Tijd vliegt." Dit is oorlogsspraak. Dit is behandelen van tijd als een vijand. Maar wat als tijd eigenlijk je vriend is?

Tijd geeft je alleen dit ene moment. Dit moment nu. Niet morgen, niet volgende week. Nu. En toch proberen we voortdurend te ontsnappen aan nu. We zijn bezorgd over wat gaat komen. We wroeten in wat geweest is. We vechten tegen het moment dat we daadwerkelijk hebben. Dit is hoe we onze tijd verliezen.

Het gaat niet omdat tijd voorbij gaat, want dat doet hij altijd. Het gaat omdat we niet aanwezig zijn terwijl hij voorbij gaat. We zijn ergens anders met ons hoofd en ons hart. Dit moment beweegt voorbij terwijl wij niet kijken.

Wat als je vrienden werd met tijd? Wat als je zei: oké, ik heb nu dertig seconden. Dit moment is gift. Wat kan ik ermee doen? Voelen, kijken, luisteren. Dit moment is alles wat ik heb. Dit moment is altijd genoeg. Dit is hoe je tijd stopt met je ontsnappen. Je wordt langzamer dan het moment zelf. Je voegt je bij hem.